In elke toekomstdroom die ik had kwam jij meer voor dan wie dan ook. Jij werd de lieve oma van mijn twee kindjes (het liefst een jongen en een meisje) jij was samen met papa degene die het goed zou vinden dat ik met ‘die ene’ zou trouwen en dan zouden we samen de jurk uitzoeken (en het afsluiten met een BigMac!), jij was degene die zo trots op me zou zijn als het goed ging op school en later op werk, en ook was jij degene die me er doorheen zou halen als het even minder ging. Jij was sterk.. door jou werd ík sterk.. De afgelopen tijd heb ik vaak gezegd en gedacht dat het beter is dat je er niet meer bent, je had pijn en dat gun je niemand. In de tijd dat pijn je leven beheerste had ik inderdaad liever dat de pijn weg ging. Toen je overleed ‘was het goed zo…’ zo “logisch” als dat toen voor me klonk, zo raar klinkt dat nu. Zelfs de tijd dat je ziek was heb ik het met je naar m’n zin gehad. Even teruggekomen op die BigMac, dat we er eentje voor je hadden meegenomen in ’t ziekenhuis en dat de verpleegster zo hysterisch ging doen daarover, wat heb ik gelachen toen, en jij ook! Ik heb me een tijd heel sterk kunnen voordoen, maar nu is het even zoek geloof ik. Het ‘nu’ valt niet met een pen te beschrijven. Hoe egoïstisch dat ik je nog liever ziek bij me heb dan helemaal niet, ik kan er echt niet bijkomen. Het is nog steeds raar allemaal. Goeie herinneringen waar ik om lach, herinneringen waar ik van huil als een malle, herinneringen die me boos maken. Ik snap nog steeds niet goed hoe ik die tijd na jouw overlijden ben doorgekomen. Die periode is voor mij één groot gat; ik kan me niks herinneren. Ik weet niet goed hoe de crematie was, ik weet niet meer wat ik deed nadat je net was overleden?
En de dagen daarna? Wel weet ik dat iedereen het gek vond dat ik de dag er na ‘gewoon’ op school was. Maar voor mij was dit niet gek? Even lucht en even bezig zijn met de gewone dagelijkse dingetjes, zoals iedereen dat die dag deed.. ik weet zelfs niet meer hoe ons contact samen was, je laatste dagen.. dit neem ik mezelf kwalijk. Misschien is het ergens ook wel goed. Ik wil je immers herinneren als de gezonde moeder en die laatste maanden waren maar niet meer zoals je was. Er zijn ontzettend veel mensen geweest die me geholpen hebben de afgelopen tijd. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen er voor me klaar staan, jij zou dat eens moeten zien, het is fantastisch. Dit doet me goed, ik weet dat ze dit indirect voor jou doen! Zeker twee jaar lang gaat het relatief heel erg goed met me, het verbaasde me zelfs! Nu is alles weer ‘normaal’, mensen zijn gaan leven in een wereld waarin jij lichamelijk niet meer aanwezig bent en dat is best gek. ik zou bijna kunnen zeggen dat het heel goed met me gaat. School gaat goed, ik woon alleen en dat gaat goed (ik hou het zelfs netjes), met papa gaat het best wel goed (mgoed dat ken je, met hem gaat het altijd goed!), ik heb een tijdje niet veel gestapt maar de laatste tijd ga ik weer veel uit (echt gezellig!), ik heb gezellige vrienden, werk nog steeds in de juwelier (zelfs met opslag, wie had dat gedacht van pim haha) en ik heb nog steeds verkering met Paul. Perfect lijkt hè :D?! toch gek als mensen me vragen ‘hoe gaat het echt met je?’. Op dat soort momenten barst ik soms in tranen uit; iets wat ik liever niet doe. Als ze vragen hoe ’t écht gaat, moet ik aan jou denken. Want echte Linda is Linda met mama, écht goed is met jou. Op ’t moment dat je heel je leventje op orde denkt te hebben komt ’t verdriet om jou weer terug. Juist nu het goed met me gaat voel ik jou en dat doet pijn. De betere tijden moet je immers samen met de mensen waar je van houd ervaren? Hoe kan ik er dan van genieten zonder jou? Ik zou willen weten wat je van Paul en mij vindt en hoe gezellig we het met z’n alle zouden hebben, of dat ik nog steeds alleen was gaan wonen als jij nog bij ons woonde. Vandaag is het een supermooie dag, het zonnetje schijnt en we hadden samen een terrasje kunnen pakken! Toen je ziek werd was ik nog te jong om samen met mijn ‘grote’ moeder een rosétje te drinken. “die tijd komt nog wel”, dacht ik steeds! Ik merk de laatste tijd vaak dat het soms helemaal niet zo geweldig gaat. Nu de wereld er aan wend dat je er niet mee bent word ’t verdraaid
moeilijk soms. Ik word geconfronteerd met het feit dat je er écht niet meer bent. Shit hey, het leven is écht doorgegaan!! Ik had nog zoveel dingen met je willen doen! er zijn veel momenten waarop ik denk ‘hier had ik samen met mama enorm om kunnen lachen’. Heel veel mensen helpen me met alles, en dat is heel erg fijn, maar het zal nooit zo zijn als met jou. Jij was meer voor me dan alleen een moeder alleen was ik te jong om daar veel mee te doen. een paar jaar ouder en we hadden samen écht kunnen shoppen en lekker uitgaan.. naar de bios en uiteten en dan niet op jouw kosten maar op de mijne, zie je het voor je?? Naar die tijd keek ik echt uit. Over een aantal weken heb ik een bruiloft van de neef van Paul en daar wil ik nog leuke kleding voor kopen…. Alleen van jou wil ik horen of het wel of niet leuk staat…. En met wie moet ik nou de films van Hugh Grant kijken? Iemand die van veel dingen houdt waar ik ook van
hou, dat mis ik. Gewoon iemand die net zo ordinair naar GTST kan kijken als ik en ook zo kan genieten van toast met champignons. Ik heb het nog één keer gegeten sinds je er niet meer bent en het is me tegen gaan staan. Het is vandaag 3jaar geleden dat je bent overleden. Daarom heb ik gisteravond voor ‘t eerst vissticks gegeten. Iglo vissticks doen me aan jou denken! Ik weet nog wel, we hadden altijd ruzie om die dingen. we aten vaak met zn 3tjes (jij, ik en ed) en er zaten Liefs, Linn
